annutivus

annūtīvus (adnūtīvus), a, um (annuo) = κατωμοτικός, bejahend, bekräftigend, Gloss. II, 8, 24. Vgl. annutativus.

annutivus , expressive of assent. ‘et’ [est] ‥ modo adnutiva et compromissiva, [ut] ‘dic quibus in terris et eris mihi magnus Apollo’ Bonif. AG 541.