annuo

annuo, to nod to, make a sign; to assent

adnuō, nuī (ūtus, rare), 3, a. and n.: to nod to; with dat., acc. and dat., and infin.; assent, consent, 4.128; promise, 1.250; direct, permit, 11.20.

an-nŭo (better adn-), ŭi (ūvi, Enn. ap. Prisc. p. 882 P.), ūtum, 3, v. n. [-nuo, whence nutum; Gr. νεύω; cf. abnuo], to nod to, to nod.

I In gen.: ne illa ulli homini nutet, nictet, adnuat, Plaut. As. 4, 1, 39 (784): adnuerunt sociis, Vulg. Luc. 5, 7: simul ac adnuisset, at the first nod, Cic. Quint. 5: adnuentibus ac vocantibus suis evadit, Liv. 1, 12: adnuit, et totum nutu tremefecit Olympum, Verg. A. 9, 106; to ask by a wink or nod (opp. renuo), Tac. A. 15, 58.—
II Esp.
- A To give assent or approval by nodding, to nod assent to, to approve, favor, allow, grant. promise to do (constr. with dat. of person, or with acc. of thing and dat. of person; opp. abnuo, to dissent, refuse): daturine estis an non? adnuunt, Plaut. Truc. prol. 4: adnuo Terram intuens modeste, * Ter. Eun. 580: id quoque toto capite adnuit, Cic. de Or. 2, 70, 285; id. Phil. 13, 3: non adversata petenti Adnuit, Verg. A. 4, 128: audacibus adnue coeptis, be favorable to, smile on our undertakings, id. G. 1, 40; id. A. 9, 625; Plin. Ep. 1, 22 fin.: amicitiis adnuere, Vulg. 2 Macc. 14, 20: Adnuit precibus Lysiae, ib. ib. 11, 15: Omnia omnibus adnuit, Cat. 61, 159.—With acc. of thing: quod cum rex adnuisset, Vulg. 2 Macc. 4, 10.—With acc. and inf.: adnuvit sese mecum decernere ferro, Enn. ap. Prisc. p. 882 P.: ego autem venturum adnuo, Plaut. Bacch. 2, 2, 9 (187); Liv. 28, 17; Verg. A. 11, 20.—
- B Adnuere alicui aliquid; poet., to promise or grant something to one: caeli quibus adnuis arcem, Verg. A. 1, 250: sin nostrum adnuerit nobis Victoria Martem, shall grant us a successful engagement, id. ib. 12, 187: ni divūm pater adnuisset rebus Aeneae potiore ductos alite muros, Hor. C. 4, 6, 22: adnuite nutum numenque vestrum invictum Campanis, give your assent, etc., Liv. 7, 30.—
- C To designate a person or thing,
- - - - α By a nod: quos iste adnuerat, Cic. Verr. 2, 1, 61.—
      - β By a wink: quae adnuit oculo, Vulg. Prov. 10, 10; so absol.: adnuunt oculis, they make signs with their eyes, ib. Psa. 34, 19; ib. Prov. 6, 13; ib. Eccli. 27, 25.—
      - γ By the hand: adnuens eis manu, ut tacerent, Vulg. Act. 12, 17: adnuit manu ad plebem, ib. ib. 21, 40. —Hence, in gen., to indicate, declare: falsa adnuere, Tac. A. 14, 60.

an-nuo (ad-nuo), uī, ere, zunicken, I) im allg.: ne illa ulli homini nutet, nictet, adnuat, auch nicke, winke, blinzle sie keinem Manne zu, Plaut. asin. 784: simul atque ille sibi annuisset, auf den ersten Wink, Cic.: annuentibus et vocantibus suis evadit, Liv. – II) prägn.: A) zunickend seine Beistimmung geben, -beistimmen, genehmigen, bejahen, bestätigen (Ggstz. abnuo), absol., seine Beistimmung geben, Gewährung versprechen, Komik., Cic. u.a.: m. Acc. pronom., id toto capite, Cic.: quod cum uterque nostrum annuisset, Cic. fr.: in tenendo, quod semel annuisset, tanta erat cura, ut etc., Nep.: hoc enim significasse et annuisse mihi visus est, hat er wohl mir durch sein bejahendes Zunicken andeuten wollen, Cic.: od. m. Acc. eines adjekt. Neutr., omnia omnibus, vor Alter mit dem Kopfe wackelnd zunicken, Catull.: falsa, Tac.: m. Dat. der Pers., petenti, oranti, Verg.: alci facili ore, Prop.: m. Dat. der Sache, annuite legibus impositis, Sall. fr.: quibus (praemiis) etiam rex ipse annuerat, Liv.: annue coeptis, sei gnädig, gewogen unserem Beginnen, Verg.: ut promissis Deus annuat, Plin.: m. Acc. u. Infin., adnuit sese mecum decernere ferro, Enn.: ego venturum adnuo, Plaut.: cum annuisset se venturum, Liv.: mit Infin., ubi primum vellere signa annuerint superi, Verg. Aen. 11, 20. – B) alci alqd, jmdm. etw. zugestehen, zusagen, ver willigen, versprechen, bestimmen, caeli arcem, Verg.: deditionem, Curt.: sin nostrum annuerit nobis Victoria Martem (ein für uns günstiges Gefecht, einen glücklichen Ausgang des Gefechts), Verg.: annuite nutum numenque vestrum invictum Campanis, lasset uns angedeihen eure Beistimmung, Liv. – C) alqm, durch Nicken jmd. bezeichnen, quos iste annuerat, Cic. II. Verr. 1, 158. – D) zunicken = zunickend zu verstehen geben, Flavo assistenti annuentique, an inter ipsam cognitionem destringeret gladium caedemque patraret, renuit, Tac. ann. 15, 58: quotiescumque ad te veni, donec, ut considerem, annueres, restiti, Curt. 5, 2 (9), 22. – ➳Arch. Form adnuont, Plaut. truc. prol. 4. – Perf. adnūit gemessen, Enn. ann. 136. – Supin. annutum bei Prisc. 7, 12.

…extremas gentis et ferte per undas, qua non ulla meum femina norit iter vos remanete, quibus facili deus annuit aure, sitis et in tuto semper amore pares. in me nostra Venus noctes exercet amaras, et nullo…

Propertius, Elegies
…intonsis caput est iuvenale capillis, tu quoque perpetuos semper gere frondis honores. Finierat Paean factis modo laurea ramis adnuit utque caput visa est agitasse cacumen. Est nemus Haemoniae, praerupta quod undique claudit silva vocant Tempe. Per…

Ovid, Metamorphoses
…idem, qui nunc consulibus iis qui designati erunt Syriam Macedoniamque decerno, decernam easdem praetorias, ut et praetores annuas provincias habeant et eos quam primum videamus quos animo aequo videre non possumus. sed, mihi credite, numquam…

Cicero, de Provinciis Consularibus
…reperies in omnibus statui ius quo post eam legem populus utatur. qui plurimum tribuunt edicto, praetoris edictum legem annuam dicunt esse tu edicto plus amplecteris quam lege. si finem edicto praetoris adferunt Kalendae Ianuariae, cur non initium…

Cicero, in Verrem
…. Antoni aestimationem frumenti exactionemque pecuniae revocaturus es ita, inquit, ad Antoni ; hoc enim mihi significasse et adnuisse visus est. ex omnibus igitur populi Romani praetoribus, consulibus, imperatoribus M. Antonium delegisti, et eius…

Cicero, in Verrem
…pauca per populum, pleraque senatus auctoritate et instituto ac more gererentur, atque uti consules potestatem haberent tempore dumtaxat annuam, genere ipso ac iure regiam. Quodque erat ad optinendam potentiam nobilium vel maximum, vehementer id retinebatur ,…

M. Tullius Cicero, De Republica
…Metrodorus, quod dubitet omnia quae ad beatam vitam pertineant ventre metiri, neque id semel dicit sed saepius. adnuere te video, nota enim tibi sunt ; proferrem libros si negares. Neque nunc reprehendo quod ad voluptatem omnia…

M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
…clamore atque convicio restitissem, ex hac decuria vestra, cuius mihi copiam quam largissime factam oportebat, quos iste adnuerat in suum consilium sine causa subsortiebatur .…

Cicero, in Verrem
…hactenus. redeo ad urbana. per fortunas quoniam Romae manes, primum illud praefulci atque praemuni quaeso ut simus annui, ne intercaletur quidem. deinde exhauri mea mandata maximeque si quid potest de illo domestico scrupulo quem non ignoras…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…exacto mira quadam exultasse populum insolentia libertatis ; tum exacti in exilium innocentes, tum bona direpta multorum, tum annui consules, tum demissi populo fasces, tum provocationes omnium rerum, tum secessiones plebei, tum prorsus ita acta…

M. Tullius Cicero, De Republica

Frequency

2976th

most frequent word

Most used by

Tibullus
Catullus
Propertius
Valerius Flaccus
Persius

Collocations

deus 23
iam 13
video 12
multus 12
do 12
idem 10
autem 8
dies 8
ne 8
tuus 8

annuo

Saved

Recent