apparatio
apparatio, a preparing
appărātĭo (adp-), ōnis, f [apparo],
- a preparing, preparation (rare) adparatio popularium munerum, Cic. Off. 2, 16, 56; Vitr. 2, 10.—Trop. apparatio atque artificiosa diligentia, preparation, Cic. Inv. 1, 18, so Auct. Her. 1, 8; cf. apparatus, P a. A.
apparātio, ōnis, f. (apparo), die Beschaffung, Zurüstung, I) eig.: difficilis, Vitr.: balistarum, Vitr.: popularium munerum, Cic.: Plur. bei Vitr. 2, 10, 3. – II) übtr., das absichtliche Hinarbeiten, Studieren auf etw. von seiten des Redners, die Absichtlichkeit, quaedam app. atque artificiosa diligentia, Cic. de inv. 1, 25; u. so Cornif. rhet. 1, 12.
apparitione,getiunge,
aparitio ‥,gethingio
~o,gepingio
super providencia et ~one c balistarum
de ~one ecclesiarum(
ornamenta ‥ que ‥ ad ~onem [] ecclesie aut capituli pertinent : apparicionem Cust. Cant. 101
pro †apporicione iij par le orfas iij albarum
appărātĭō, ōnis, f. (apparo), ¶ 1 préparation, apprêt : popularium munerum Cic. Off. 2, 56, préparation des jeux donnés au peuple ¶ 2 [fig., en parl. du travail de lʼorateur] apprêt, recherche : Cic. Inv. 1, 25.
- 1. toerusting, het zorgen voor [popularium munerum];
- 2. (v.e. redenaar) het toewerken naar, voorbereiding.
apparātiō (adp-) ōnis, f
- apparo, a preparing: munerum.—Fig., of an orator, preparation.