appellativus

appellātīvus, a, um, adj. [2. appello]; in gram.,

• appellative, belonging to a species: nomen (opp. nomen proprium), Charis. p. 126 P.; Prisc. p. 579 P. al.

appellātīvus, a, um (1. appello), I) zur Benennung dienend, appellativ, nomen, einer ganzen Gattung angehörend (Ggstz. nomen proprium), Charis. 152, 20. Prisc. 2, 24. Ps. Ascon. in Cic. II. Verr. 1, 63. p. 178, 2 B. – II) so genannt (Ggstz. verus), in illo appellativo, non vero caelo, Ambros. in psalm. 118. serm. 8, 58.

appellativus 1 designative, indicative. b (sb. n., sc. nomen) common noun. quod genus dictandi ab undecima ~orum nominum specie translatum reor Aldh. Met. 9 p. 81; †931 (13c) in loco celebri ubi ruricolae ~a relatione nuncupant Maeldumesburg CS 671 (cf. ib. 708); 939 in illo loco cui ruricolae ~o usu ‥ nomen indiderunt Æt Meapham CS 741; per acciones et locuciones et motus inde [sc. ex mente] provenientes convincimur cujus meriti sit homo ‥, et ita ~a interioris hominis est facies ad denoscendum ipsum in merito Kilwardby Jejun. 170.  b haec ‥ tam propria quam ~a in singulari numero pentaptota sunt Aldh. Met. 140; ‘Turbo’, si sit proprium, ‘Turbonis’ facit; si ~um, ‘turbinis’ Bede Orth. 2803; ~um nomen cujuslibet rei nunc dico quo res ipsa usu loquendi appellatur Anselm (Gram. 12) I 157; aliud esse quod ~a significant et aliud esse quod nominant J. Sal. Met. 881A; aliud genus denominationis quando ponitur ~um pro proprio Garl. Hon. Vit. 166; habebunt ergo plurale tam ~a quam propria, set differenter Bacon XV 173. 2 designated, nominated. 1283 ne per ~os custodes bona ecclesie consumantur Peckham Ep. 427.

appellātīvus, a, um (appello 1), appellatif : Char. 152, 20.