appellator
appellator, one who appeals, an appellant
appellātor, ōris, m. [2. appello],
- one that appeals, an appellant, * Cic. Verr. 2, 4, 65 fin.; Paul. Sent. 5, 4 fin.; Cod. Th. 11, 31, 3.
appellātor, ōris, m. (1. appello), der eine obrigkeitl. Person um Hilfe anruft, Cic. Verr. 4, 146. – zur Kaiserzt. = der Berufung Einlegende, der Appellierende, der Appellant, ICt.
~or [(OF: ] per vij legales homines ex nomine jurabit quod nec ex odio nec alia aliqua causa hoc ei imponit nisi tantum ut jus suum adipiscaturli apelur
si ~or fuerit victus [in duello ], in misericordia domini regis remanet
vadimonia duelli data fuerunt per G. ‥defensorem et W. ‥ ~orem
si opus scelerosum et apertum inter eos [sc. Judeos ] emerserit, ‥ licet nullus eorum inde ~or fuerit, nos ipsam querelam faciemus per legales Judeos nostros Anglie inquiri
det ‥ ~or vadium disrationandi
defensor a sinistris primo jurabit tenens ~orem qui erit a dextris sic
procurant falsa appella fieri ‥ per ~ores nichil habentes(
vocatus est armiger ‥ tali forma: “Thoma Katringtone, defensor, compareas defensurus causam tuam, pro qua dominus Johannes de Annesee, miles et ~or, te publice et in scriptis appellavit”
in qua ‥ prisona confessus est et devenit appelator regis
in qua quidem prisona [de Newegate ] idem J. inter ~ores et latrones per biennium moram traxit
placet domino regi ut latrones [(? et ] ~ores ‥ possint sacerdotibus sua facinora confiteri
descissa cesarie ad modum furum quos ~ores dicimus
pelowre, thefe , ~or
appellātŏr, (16) ōris, m. (appello 1), appelant, qui fait appel : Cic. Verr. 2, 4, 146.
appellātor (adp-) ōris, m
- 2 appello, one who appeals, an appellant.