About
Menu

appellum

appellum [OF appel] , ‘appeal’, accusation brought by injured party (common law). b appeal against sentence (civil law). nec in propria persona licebit petitori prosequi ~um suum, quia id fieri non potest nisi per testem idoneum audientem et videntem Glanv. II 3; 1196 de placito ~i CurR VII app. 333; 1200 de placito finis facti in curia domini regis de ~o de pace domini regis et violentia Ib. I 148; 1202 apellum de pace domini regis infracta, unde R. ‥ apellat L. Ib. II 100; 1215 nullus capiatur aut imprisonetur propter ~um femine de morte alterius quam viri sui Magna Carta 54; 1217 si episcopus admisit ipsum J., hoc fecit injuste et contra ~um ‥ Alani ‥ qui aramiavit assisam ultime presentationis de eadem capella BNB III 314; in omnibus ~is majoribus vel minoribus non potest appellans variare vel ~um suum in aliquo mutare Bracton 140b; coronatores querelam illam sive ~am [sic] irrotulare debent et omnia verba ~i per ordinem Ib. 154b; 1316 quidam seculares judices clericos ‥ reatus ‥ enormes ‥ coram eis confitentes admittunt ad accusacionem aliorum, quod ipsi communiter vocant ~um (Artic. Cleri 16) StRealm I 174; 1388 (v. appellare 4d).  b 1315 occasione cujusdam ~i quod procurator suus ‥ de curia nostra in ducatu predicto ad curiam regis Francie nomine ipsius B. fecit, in quo ~o cecidit RGasc IV 1391 (cf. ib.: in eadem appellacione).

Saved

Recent