Logeion | aquila

ăquĭla, ae, f. (gen. aquilāï, Cic. Arat. 372) [perh. from aquilus, from its common color, Gr μελανάετος; cf. Engl. eagle; Fr. aigle; Germ. Adler], an eagle.

I Lit.: Falco melanaëtus, Linn.; Plin. 10, 3, 3, § 6 sqq.; Cic. Div. 1, 15, 26; 2, 70, 144; Varr. R. R. 3, 16, 4, Liv. 1, 34, 8; Verg. A. 11, 751; Ov. M. 1, 506; Hor. C. 4, 4, 32: aquilis velociores, Vulg. 2 Reg. 1, 23 si exaltatus fueris ut aquila, ib. Abd. 4: dilata calvitium tuum ut aquila, ib. Mich. 1, 16.—Poet., the lightning-bearer of Jupiter. Jovis satelles, Cic. Tusc. 2, 10, 24: armigera Jovis, Plin. l. l.; cf. Serv ad Verg. A. 1, 398.—
II Transf.
- A The eagle, as the principal standard of a Roman legion (while signa are the standards of the single cohorts; cf. Schwarz ad Plin. Pan. 82; Web. ad Luc. 7, 164; Smith, Dict. Antiq.): aquila argentea, Cic. Cat. 1, 9, 24; aquilae duae, signa sexaginta sunt relata Antonii, Galba ap. Cic. Fam. 10, 30; Plin. 13, 3, 4, § 23 et saep.—Poet.: ut locupletem aquilam tibi sexagesimus annus Adferat, the office of a standard-bearer, Juv. 14, 197.—Hence, meton., a legion: erat acies tredecim aquilis constituta, Auct. B. Hisp. 30; Luc. 5, 238.—*
- B In arch.: aquilae, as in Gr. ἀετοί and ἀετώματα, the highest parts of a building, which supported the front of a gable. sustinentes fastigium aquilae, Tac. H. 3, 71.—*
- C The Eagle, a constellation, Cic. Arat. 372.—
- D A species of fish of the ray genus, the sea-eagle: Raja aquila, Linn.; Plin. 9, 24, 40, § 78.—
- E Aquilae senectus, prov., acc. to Donatus, of an old man fond of drinking (since it was believed that the eagle, in old age, drank more than it ate; but more prob., a vigorous old age), Ter. Heaut. 521, ubi v. Don.

aquila, ae, f. (viell. fem. v. aquilus), der Adler, Aar, I) eig., in der Mythol. Jupiters Blitzträger (Falco Melanaëtus, L.), Cic., Liv. u.a. – Sprichw., aquilae senectus, ein frisches u. rüstiges hohes Alter, »ewig junge Adlerkraft« (Jacob), weil der Adler auch im hohen Alter kräftig bleibt, Ter. heaut. 521. – II) übtr.: I) der Adler, das Hauptfeldzeichen jeder röm. Legion, aquila argentea, Cic.: Romanae aquilae signifer, Ov.: aquilam ferre decimae legionis, Caes.: aquilam quartae legionis inferre, Cic.: aquilam conservare, defendere, hostibus prodere, Caes.: hic statui volo primum aquolam, hier will ich zuerst Posto fassen, Plaut. Pers. 759. – Meton., a) die Legion, tredecim aquilae, Auct. b. Hisp. 30, 1: hāc mercede corruptae aquilae, Plin. 13, 23: victrices aquilae, Lucan. 5, 238. – b) die Stelle des Adlerträgers, locuples aqu., Iuven. 14, 197. – 2) der Adler, ein Gestirn, Cic. Arat. 372 (wo Genet. Aquilai). – 3) ein Fisch aus dem Geschlechte der Rochen, der Meeradler (Raia Aquila, L.), Plin. 9, 78. – 4) t. t. der Baukunst, aquilae, die am hintern Giebelfeld (tympanum) in halberhabener Arbeit ausgeführten Adler (des Jupiter) an der Vorder- u. Hinterseite des Tempels des Jupiter Capitolinus, die den Giebel (fastigium) gleichs. zu tragen schienen, Tac. hist. 3, 71.

1 aquila [CL] 1 eagle. b lectern (in form of eagle). c (imperial) standard. d ‘eagle’, base coin. e Aquila (astr.). ~ae clangunt Aldh. PR 131; vidit ~am volantem in aere V. Cuthb. II 5; ~a, earn Ælf. Gl.; velut si ‥ noctuae ‥ de meridianis solis radiis disceptent contra ~as ipsum solem ‥ intuentes Anselm (Incarn. 1) II 8; c1138 a nido ~e usque ad fontem Egardi Cart. Newm. 1; ~arum ‥ non minorem hic copiam quam alibi milvorum videas Gir. TH I 13; corpore par aquile phenix Neckam DS II 185; ~a ‥ velut regina inter volucres optinet principatum; ‥ est ‥ ~a ab acumine oculorum dicta; ‥ est ‥ avis naturaliter calida et sicca, prede avida et supra aliarum avium vires fortis et animosa Bart. Angl. XII 2. b post epistolam unus ceroferariorum ‥ ~am in pulpito ad legendum evangelium ornando preparet Offic. Sal. 92 p. 150; in hac feria [sc. secunda in Adventu] evangelium non in pulpito in ~a [legitur] sed in presbiterio super pulpito [ad] hoc parato Ib. 94 p. 160. c ~ae, segnas GlC A 717; o sancti ‥ / victrices aquilas caeli qui fertis in arcem Alcuin SS Ebor I 10; Christi victrices aquile, que sunt crucis ale Garl. Tri. Eccl. 1; s1214 imperator cum vexillo ~e deaurato ‥ in quadriga erecto Plusc. VII 2. d s1299 mercatores alienigeni introduxerant in Angliam monetas plurimas et pessimi metallī pollardorum, ‥ ~arum, ‥ et aliorum diversorum nominum W. Guisb. 333. e Neckam NR I 23 (v. astrologia b). 2 (alch.) sal ammoniac or mercury vapour. ~a volans per aerem et bufo gradiens per terrain est magisterium Dastin Ros. 9; ~a ‥ usurpatur nomine pro sale armoniaco propter levitatem in sublimationibus . ‥ ~a mercurii spiritus LC. 3 f. l. 1427 †aquila [l. ampulla] cum olio benedicto (Lib. Mem. Cam.) CalExch II 123 (cf. ib. II 116: ampulla cum olio benedicto).

2 aquila v. aquola

1 ăquĭla, (10) æ, f. ¶ 1 aigle : Plin. 10, 6 ; Cic. Div. 1, 26 ¶ 2 [poét., portant lʼéclair de Jupiter] : Cic. Tusc. 2, 24 ¶ 3 enseigne romaine : Cic. Cat. 1, 24 || porteur de lʼenseigne : Juv. 14, 197 || légion romaine : B. Hisp. 30, 1 ¶ 4 lʼAigle [constellation] : Cic. Arat. 34, 372 ¶ 5 aigle de mer [poisson] : Plin. 9, 78.

aquila, ae f

1. adelaar, arend;
2. legioensadelaar; ➤ -am defendere;
3. (Tac.) (plur.) de adelaars (v. Jupiter) in het fronton v.d. tempel v. Jupiter Capitolinus;
4. Adelaar (als sterrenbeeld).

aquila , ae. f.
鳳凰。Aquilae senectus 多飲者。老人。

Suggest a Translation
See an image

, Lectrum, seu Analogium in modum aquilæ alas expansas habentis confectum, in quo libri Ecclesiastici, qui in Ecclesia leguntur, reponuntur : qua quidem aquilæ specie S. Joannes Evangelista designatur. Hugo Flaviniac. in Chronico pag. 165 : Instrumentum vero illud, quod paratum est receptui textus Evangelii, Joannes Evangelista in similitudine Aquilæ volantis adornat. Sugerius de Administrat. sua cap. 32 : Aquilam vero in medio chori ammirantium tactu frequenti deauratam, reaurari fecimus. Necrologium Ecclesiæ Ambianensis : Id. Nov. obitus Milonis de Bonavilla et Adæ uxoris ejus, ac liberorum, et eorumdem, pro quorum anniversarii institutione, Jacobus dictorum conjugum filius loco distributionis dedit nobis Aquilam cupream in choro existentem, super quod legitur Evangelium, et fuit Aquilæ pretium sexies 20. librarum. Gesta Francor. usque ad Robertum MSS. ex Bibl. Loiselliana, ann. 1014 : Porro multis ipsam sacratissimam ædem honestavit ornamentis : inter quæ Analogium Hispanico metallo fieri fecit fusoria arte compactum, cui imminet Aquila, alis expansis. Aiglier, vocat Charta vernacula Guillelmi Comitis Hannoniensis ann. 1409. apud Ægid. Waldum in Hist. Lobiensi lib. 9. pag. 441. Vide Durandum lib. Rational. cap. 24. n° 20. , Vexillum in quo Aquila pingebatur. Albertinus Mussatus de Gestis Henrici VII. lib. 9. apud Murat. tom. 10. col. 470 : Nec minus extemplo Aquilas Aureamque Flammam explicans, in Florentiæ fines processit. Ubi Pignorius : Aquilas signis regiis fuisse impressas « quis dubitat ? fuit autem biceps et « bicorpor, ut ita dicam ; vel aurea « tota, uti gestarunt Imperatores Orien- « tis, vel atra, uti Cæsares Occiden- « tales. Sed et Aquilam deauratam gestasse Cæsares Occidentales, docent Annal. Victor. Mss. ad ann. 1214. ubi de prælio Bovinensi : Ottho timens recessit de campo, nec postea reversus est : nam equus ejus cito mortuus est in campo, sed alius statim ei redditus est, et statim veloci fuga recessit, dimisso vexillo suo in campo, scilicet Aquila deaurata cum curru. . Translat. SS. Arsacii et Quirini apud Mabill. sæc. 3. Bened. part. 1. pag. 665 : Aquilas Romuleas Noricus ensisRegit, ac ducit in omnes penetratorius hostes. Aquilas pro legionibus dixit auctor Bell. Hisp. cap. 30, Romuleas positum pro Romanas. . Vide Gloss. med. Græcit. in Ἀετός. . Ditmarus lib. 3. pag. 29 cap. 6. : Post hæc autem Imperator omni studio ordinavit expeditionem suam adversus Lotharium Regem Karolingorum, qui in Aquisgrani palatium et sedem regiam, nostrum semper respicientem dominium, valido exercitu præsumpsit invadere, sibique, Versa Aquila, designare. Hæc stat in Orientali parte domus, morisque fuit omnium, hunc locum possidentium, ad sua eam vertere regna. . Saxo-Grammat. lib. 9 : Interea Sivardus ac Biarnus cum 400. navium classe supervenientes, bellum Regi manifesta provocatione significant : idque statuto tempore executi, comprehensi ipsius Dorsum plaga Aquilam Figurante affici jubent, sævissimum hostem atrocissimi alitis signo profligare gaudentes ; nec vulnus impressisse contenti, laceratam salivere carnem. Ubi Stephanus Stephanius, Saxonis Interpres, eum viguisse morem scribit apud Anglos, Danos aliasque nationes boreales, ut victor ignominia summa debellatum adversarium afflicturus, gladium circa scapulas ad spinam dorsi adigeret, costasque, amplissimo per corporis longitudinem facto vulnere, utrimque a spina separaret, quæ ad latera deductæ alas repræsentarent aquilinas : ejusmodi vero vulnus in Glossario Islandico Bloderne, sive Bladugle, et Blodrisil appellari. In hanc rem Scriptores Islandicos laudat. Vide Grimm. Antiq. Jur. pag. 691. num. 7. , Monetæ genus, aquila insignitæ. Stat. Petri abbat. Cassin. tom. 2. Hist. ejusd. monast. pag. 542. col. 1 : Qui contrarium fecerit,... solvat qualibet vice Aquilam unam. , Contabulatio triremis. Acta S. Francisci de Paula tom. 1. Aprilis pag. 181. A : In eo Sermone B. P. Franciscus protulit caput e camera et conscendit Aquilam sive contabulationem galeæ, et interrogavit qui essent sermones eorum. Philosophorum est Mercurius metallorum, Rocho le Baillif in Dictionario Spagyrico. , Spagyricorum est sal armoniacum et aliquando mercurius præcipitatus, eidem. , Canonicus hebdomadarius sic dictus in quibusdam Ecclesiis, quod ejus nomen in Aquilæ rostro appendatur. Jus habere consuevit nominandi seu præsentandi ad beneficia per suam hebdomadam vacantia. , Decoratus figuris aquilam repræsentantibus. Exempla vide in Basiliscus et Orthoplumus.

ăquĭla, ae, f.: aquila (uccello)

● aquila di mare (pesce).

aquila ae, f

an eagle: suspensis demissa alis, L.: fulva, V.: feroces, H.: ales Iovis, V.—Prov.: aquilae senectus (because it was fabled to renew its youth), T. — In war, an eagle, standard of a legion (carried by the senior centurion of the first cohort): decimae legionis, Cs.: argentea.—Poet.: locupletem aquilam tibi adferre, i. e. the office of first centurion. Iu. — In architecture, an ornament of the pediment, Ta.

AQUILA

AQU´ILA[SIGNA MILITARIA]

Aquĭla

(1) The eagle. See Signa Militaria.

(2) (ἀετός). In architecture, the gable of a house; the pediment of a temple. See Fastigium.

Menu

Word wheel

aquila

Frieze-Dennison Vergil

Saved

Recent