areola
ārĕŏla (āri-), ae, f. dim. [area].
- (After area, I.) A small, open place: quae cenatio areolam aspicit, Plin. Ep. 5, 6, 21: ARIOLA, Inscr. Grut. 584, 4.—
- II (After area, II. E.) A small garden-bed, garden, or cultivated place, Col. 10, 362; 11, 2, 30: areolae aromatum, Vulg. Cant. 5, 13; 6, 1; ib. Ezech. 17, 7.
āreola, ae, f. (Demin. v. area), I) ein kleiner freier Platz, Plin. ep. 5, 6. § 20. 21. 27. Lampr. Anton. Diad. 5, 6: Nbf. ariola, Corp. inscr. Lat. 9, 9077. – II) ein kleines Gartenbeet, Col. 10, 362 u. 11, 2, 30: aromatum, Vulg. cant. 5, 13 u. 6, 1: germinis, Vulg. Ezech. 17, 7.
~i aromatum, horti
~a, A.a lykbedde [] leek-bed
inriga florentes bonae voluntatis in eis ~as
in horto celesti veraque deliciarum area, per ~as congrue distincta
auriola,stigu
~i,sceabas
ārĕŏla, (14) æ, f. (area), petite cour : Plin. Min. Ep. 5, 6, 20 || planche [dans un jardin], carreau, parterre : Col. Rust. 10, 362.
- 1. kleine open plaats;
- 2. klein bloembed.
Area, Gall.
Faciant xxiiij. Areolas de cinere a sinistro angulo orientali usque in dextrum occidentalem seriatim, in quibus scribatur alphabetum Græce ; et xxiij. a dextro angulo orientali usque in sinistrum occidentalem, in quibus scribatur alphabetum Latine, scribendo singulas litteras in singulis Areolis.