aresco
aresco, to become dry, dry up
āresco, ĕre, v. n. inch. [areo], to become dry.
- I Lit.: dum mea (vestimenta) arescunt, Plaut. Rud. 2, 7, 17 (575): fluvius arescat, Vulg. Job 14, 11: arescat aqua de mari, ib. Isa. 19, 5: arescente undā, Tac. A. 13, 57: quasi faenum, ita arescet, Vulg. Isa. 51, 12.—Of tears: cito arescit lacrima, praesertim in alienis malis, Cic. Part. Or. 17; so id. Inv. 1, 56 fin.—
- II Trop., to languish.
- A Of plants, to dry up, wither: nullo modo facilius arbitror posse herbas arescere et interfici, to dry up, Cic. Oecon. ap. Non. p. 450, 1; so Plin. 8, 38, 57, § 137: truncus (arboris), Tac. A. 13, 58: vitis, Vulg. Ezech. 17, 9; 17, 10: palmes, ib. Joan. 15, 6: manus (branch), ib. Job, 15, 32.—
- B Of persons (eccl. Lat.), to pine away in sickness: (filius meus) stridet dentibus et arescit, Vulg. Marc. 9, 17.—So, to sink, be overcome, with fear: arescentibus hominibus prae timore, Luc. 21, 26.
ārēsco, āruī, cere (Inchoat. zu areo), I) trocken od. dürr werden, trocknen, vertrocknen, versiegen, da mihi vestimenti aliquid aridi, dum mea arescunt, Plaut.: herbae arescunt et interficiuntur, Cic. fr.: omnis aruerat tellus, Lucan.: cito arescit lacrima, Cic.: nihil lacrimā citius arescit, Cornif. rhet.: arescens unda, Tac.: arescens truncus, Tac.: arescens lauri nemus, Aur. Vict.: bildl. v. Pers., arescant ipsi siccitate, Cornif. rhet. 4, 9. – II) insbes., Vor Durst verschmachten, arescunt omnia siti perpetuā, Amm. 18, 7, 9.
See: arescere
ārēscō, (13) ārŭī, scĕre (areo), intr., se sécher, se dessécher : Lucr. 6, 841 ; Pl. Rud. 575 ; Cic. Rep. 6, 8 ; arescit lacrima Cic. Inv. 1, 109, les larmes se sèchent || avoir soif : Amm. 18, 7, 9.
ārēscō —, —, ere, inch.
- areo, to become dry, dry up: herbae: lacrima: arescens unda, Ta.