articularis
artĭcŭlāris, e, adj. [articulus].
- Pertaining to the joints (v. articulus, I.): morbus, gout, Plin. 20, 17, 73, § 195; Suet. Galb. 21; Scrib. Comp. 101.—
- II In gram., like the article (v. articulus, II. A. fin.): pronomen, i. e. hic, iste, Prisc. p. 938 P.; 574 P.; Serv. p. 1785 P.
articulāris, e (articulus), I) die Gelenke betreffend, morbus, Gicht, Plin. 20, 195. Scribon. 101. Suet. Galb. 21. Apul. met. 5, 10. Veget. mul. 1, 6, 1: passio, Cael. Aur. chron. 5, 2, 30. – Plur. subst., articulāres (sc. morbi), Gliederkrankheiten, Plin. Val. 4, 29. – II) (Gramm.) artikelartig, pronomen (d.i. hic, iste), Prisc. 2, 16 u.a. Gramm. – III) artikuliert, vox, Boëth. inst. arithm. 2, 1.
ejus vi morbus articularis obit
de ‥ computu ~i utrarumque epactarum
lingua ‥ dicta est ‥ quia per eam ~is sonus verba ligat
artĭcŭlāris, (16) e (articulus), ¶ 1 articulaire : articularis morbus Plin. 20, 195, la goutte, cf. Suet. Galba 21 ¶ 2 à la manière de lʼarticle [gramm.] : pronomen articulare Prisc. Gramm. 2, 16 [pronom démonstratif] ¶ 3 articulé [en parl. de la voix] : Boet. Arithm. 2, 1.