articulatim
articulatim, piecemeal
artĭcŭlātim, adv. [articulatus].
- Joint by joint, limb by limb, piecemeal: aliquem concidere, Plaut. Ep. 3, 4, 52 (488): membra (pueri) articulatim dividit, poët. ap. Cic. N. D. 3, 26, 67; cf. Planck, Eur. Medea, p. 102: comminuere articulatim diem, Plaut. Fragm. ap. Gell. 3, 3, 5.—
- II Trop., of discourse, properly divided (v. articulus, II. A.); hence, clearly, distinctly, point by point: verba discernere articulatim, Lucr. 4, 555: aliquid explicare, Varr. L. L. 10, 4, 179: aliquid articulatim distincteque dicere, * Cic. Leg. 1, 13, 36.
articulātim, Adv. (articulatus), I) eig., gliederweise, stückweise, membra dividere, Poët. trag. fr.: iste homo articulatim te concīdit, Plaut.: mihi comminuit articulatim diem, Aquil. com. fr. – II) übtr., artikuliert, gehörig gegliedert, verba plane exaudiri discernique articulatim, Lucr.: articulatim distincteque dici, Punkt für Punkt und eingehend, Cic.: pleraeque definitiones non facile perspiciuntur, nisi articulatim sint explicatae, Varr. LL.
est et alterius modi computus ~im decurrens
ut quid ~im annos futuros te judice supputas?
carta [fuit ] ~im distincta et utrobique concessa
quod in pleno comitatu faciatis ~im proclamari ea que inferius inseruntur
artĭcŭlātim (15) (articulatus), ¶ 1 par morceaux : Poet. d. Cic. Nat. 3, 67 ; Pl. Epid. 488 ¶ 2 fragment par fragment, distinctement : Cic. Leg. 1, 36 ; Lucr. 4, 554.
- 1. (poët.) lid voor lid, stuk voor stuk;
- 2. (v. taalgebr. e.d.) gestructureerd; helder, overzichtelijk, punt voor punt.
articulātim
adv.
- articulus, piecemeal, Poet. ap. C.— Distinctly, in clear sequence: dici.