articulo
artĭcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [articulus], lit.
- to divide into single members or joints; used only trop. of discourse, to utter distinctly, to articulate: hasce voces mobilis articulat verborum daedala lingua, the nimble tongue articulates, Lucr. 4, 551: verba, App. Flor. 12, 20: sonos, Arn. 3, p. 111.
- —Hence, artĭcŭlātus, a, um, P.a., prop., furnished with joints; hence distinct: verba, Sol. c. 65: vox, Arn. 7, p. 217, and in gram.: articulata (vox) est, quae coartata, hoc est copulata, cum aliquo sensu mentis ejus, qui loquitur, profertur, Prisc. p. 537 P.; so Isid. Orig. 1, 14.—* Adv.: artĭcŭlātē, distinctly, articulately: loqui, Gell. 5, 9, 2.
articulo, āvī, ātum, āre (articulus), eig. gliedern; dah übtr., artikulieren = deutlich aussprechen, voces, Lucr. 4, 549: verba, Gramm. u. Eccl.
artĭcŭlō, (16) āvī, ātum, āre (articulus), tr. ¶ 1 donner des articulations : Iren. Hær. 1, 24, 1 ¶ 2 partager, séparer, distinguer : Aug. Mus. 2, 4, 5 || articuler, prononcer distinctement : Lucr. 4, 549.