auctorabilis
auctōrābilis, e (auctoro), vertretend, verbürgend, Schol. Lucan. 1, 454. Schol. Vindob. Hor. de art. poët. 191.
divino ~i inviolabili dictamine
consensu nostro ~i
auctōrābĭlis, e, répondant : Schol. Luc. 1, 454.
Nam fuere in civitate nostra tunc temporis quidam viri Auctorabiles de Corbeia, ipsius mulieris comprovinciales, qui eam cognoverunt, et verissime eam mutam filiumque ejus lumine privatum longo tempore fuisse nuntiaverunt.Eadem vox pluries repetitur ibidem. Monachi Patavini Chron. lib. 3. ad ann. 1260. apud. Murat. tom. 8. col. 713 :
Maxime cum iste modus pœnitentiæ inauditus non fuisset a Summo Pontifice institutus... nec ab alicujus prædicatoris vel Auctorabilis personæ industria vel facundia persuasus.
Episcopi privilegia Romanæ sedis et regum præcepta ecclesiis suis confirmata vigili sollertia custodiant, ut exinde Auctorabili firmitate tueantur. Auctorisé,nostris olim, pro Probatus, nunc dicimus,
Comme le suppliant a esté sergent de masse de la ville d'Arras... par l'espace de l. ans, durant lequel temps a esté homme bien Auctorisé des gouverneurs etAliud vero sonatgens de la justice d'Arras, etc.
Auctorisié, rebus nimirum sibi necessariis instructus, in Lit. remiss. ann. 1411. ex Reg. 166. ch. 48 :
Le suppliant demourant ainsi oudit lieu bien Auctorisié et amesnagié de chevaulx, bestiaux, etc.Vide infra Authorabilis.