auspicato
auspicato, after taking the auspices
auspĭcātō, v. auspicor fin.
auspicātō, Adv. (eig. Abl. absol. v. auspico), I) nach Anstellung der Auspizien, urbem condere, Cic.: urbem auspicato inauguratoque conditam habemus, Liv.: nec auspicato nec litato instruunt aciem, Liv. – II) übtr., unter guter Vorbedeutung, zur glücklichen od. guten Stunde, unter günstigen Umständen, ut ingrediare ausp., Plaut.: haud ausp. huc me attuli, Ter. – Compar. auspicatius, Plin. 3, 105 u.a.
auspĭcātō (13) (n. du part. de auspico à lʼabl. abs.), ¶ 1 les auspices étant pris, avec de bons auspices : Cic. Mur. 1, etc. ¶ 2 adv., [fig.] heureusement : Ter. Andr. 807 || auspicatius Plin. 3, 105 ; 7, 47 ; Apul. Apol. 88.
auspicātō
adv.
- auspicatus, after taking the auspices: urbem condere: instruere aciem, L.— In good time, auspiciously: huc me attuli, T.