auspicatus
auspicatus, inaugurated, consecrated by auspices
auspĭcātus, a, um, Part. and P. a., v. auspicor.
auspĭcātus, ūs, m. [auspicor],
- the taking of auspices, augury: Pici in auspicatu magni, Plin. 10, 18, 20, § 40 (on Cic. Rep. 2, 29, 51, v. Moser).
auspicātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (auspico), I) nach veranstalteter Vogelschau geweiht, feierlich eröffnet, locus, Cic.: comitia, Liv. – II) günstig begonnen, glücklich, von guter Vorbedeutung, omina, Vell.: bellum male ausp., ungünstig begonnener, Iustin.: Venus auspicatior, Catull.: auspicatior arbor, Plin.: auspicatissimum exordium, Quint., initium, Tac.: urbs toto orbe auspicatissima, Iustin.: quod erat auspicatissimum, Plin. ep.
auspĭcātus, (14) a, um (part. de auspico pris adjt ), consacré par les auspices : Cic. Rab. perd. p. 11 ; Hor. O. 3, 6, 10 || favorable : quis (vidit) Venerem auspicatiorem ? Catul. 45, 26, qui a vu une Vénus plus favorable [avec des auspices plus favorables]; quod erat auspicatissimum Plin. Min. Ep. 10, 17 a, 2, ce qui était le plus heureux des présages.
- 1. onder gunstige auspiciën gewijd; plechtig geopend [comitia];
- 2. (poët.; postklass.) gelukkig begonnen, gunstig.
auspicātus adj.with comp.and sup.
- P. of auspicor, inaugurated, consecrated by auspices: locus: impetūs Nostros, H.: comitia, L.—Fortunate, favorable, auspicious: Venus auspicatior: auspicatissimum initium, Ta.