auxiliatrix

auxĭlĭātrix, īcis, f. [auxiliator],

• she that helps or aids, that which aids: gratia, Cassiod. Ep. 2, 40: sapientia, Mythogr. Vat. 2, 113 Mai.

auxiliātrīx, trīcis, f. (auxiliator), helfend, Helferin, multitudo, Nepot. epit. Val. Max. 6, 4. p. 493, 4 H.: sapientia, Mythogr. Lat. 2, 113: gratia, Cassiod. var. 2, 40: auxiliatrix eruditionis honestae moderationisque diligentia, Chalcid. Tim. 44 C.: mundi anima dissolubilium rerum auxiliatrix et patrona, ibid. 54: quotiens iusta iracundia comitem se et auxiliatricem rationi praebet, ibid. 187.

auxiliatrix , helpful, helping (f.). b helper (f.). ~ices Romanas ‥ vexarunt legiones Gir. DK II 2; maximam manus ~icis in re tanta promissionem suscepit Id. RG III 13; s1235 cum non manum porrigant egentibus ~icem, ut eis subveniant M. Par. Maj. III 329; 1264 quod ad conservationem pacis ‥ una mecum manum apponant ~icem (AncC IV 105) RL II 255.  b mortis amara rapit †jocundus [? l. jocundis] auxiliatrix Elmh. Metr. Hen. V 1306; c1430 sit illa vobis †auxiculatrix que in consiliis habitat [cf. Prov. viii 12] Reg. Whet. II 445.

auxĭlĭātrīx, īcis, f. (auxiliator), celle qui aide, qui soutient, qui secourt : Cassiod. Var. 2, 40.