auxiliatus
auxĭlĭātus, ūs, m. [auxilior],
- a helping, aid: alituum genus videmus a pinnis tremulum petere auxiliatum, Lucr. 5, 1040.
auxiliātus, ūs, m. (auxilior), die Hilfeleistung, Lucr. 5, 1038: auxiliatibus plenus novis, *Arnob. 1, 44. p. 29, 17 R. (nach Zinks Verbesserung).
1 auxĭlĭātus, a, um, part. de auxilio et de auxilior.
2 auxĭlĭātŭs, (16) ūs, c. auxilium : Lucr. 5, 1038.
auxiliatus , us. m. et, v. auxilior
See an image
See an image
auxiliatus , a, um. part. et, v. auxilior
See an image
See an image