beluinus
bēlŭīnus (bell-), a, um, adj. [belua],
- brutal, bestial, animal (post-class.): voluptates, Gell. 19, 2, 2: fauces, Prud. Cath. 7, 114: pars corporis, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 54.
bēluīnus, a, um (belua), tierisch, eines Tieres, fetus cuius prioris corporis pars pube tenus ad hominem congruebat, enimvero quae insecuta corporis erant, omnia beluina, prorsusque qualem Scyllam homines fabulantur, Iul. Val. 3, 54 (30). p. 162, 1 sqq.: bel. carnes, Augustin. de trin. 4, 1. § 3: bel. venter, Augustin. de civ. dei 18, 30: bel. voluptates, Gell. 19, 2, 2: bel. fauces, Prud. cath. 7, 114.
a lupis immanibus circumseptum ~oque rictu devorandum
quos ‥ plusquam belluina illa confecit immanitas
~a voluptate
belluine voracitatis virosa malignitas
bellum utpote rem ~am ‥ abominantur
bēlŭīnus, a, um (belua), de bête, bestial : Gell. 19, 2, 2.