beluus

bēlŭus (bell-), a, um, = beluinus, Gloss. Isid.

bēluus (belbus), a, um (belua) = θηριώδης (Gloss.), Cic. nach Augustin. gr. V, 520, 28 K. – subst., belui, vulgär belbi, id est yaenae, decem, Capit. Gord. c. 33, 1.

bēlŭus, ī, m. (belua) , bestial : Cic. dʼaprès Aug. Gramm. 5, 520, 28.