belua
belua, a beast, wild beast, monster
- a beast distinguished for size or ferocity, a monster (as an elephant, lion, wild boar, whale, etc.; cf.: bestia, fera): elephanto beluarum nulla prudentior, Cic. N. D. 1, 35, 97; id. Fam. 7, 1, 3; Curt. 8, 9, 29: ea genera beluarum, quae in Rubro Mari Indiāve gignantur, Cic. N. D. 1, 35, 97: singulas stellas numeras deos, eosque beluarum nomine appellas, id. ib. 3, 16, 40; cf. * Lucr. 4, 143: fera et immanis, Cic. Ac. 2 (Luc.), 34, 108: vasta et immanis, id. Div. 1, 24, 49: saeva, Hor. C. 1, 12, 22: ingens, id. S. 2, 3, 316: centiceps, id. C. 2, 13, 34 al.—
- B Esp. freq., κατʼ ἐξοχήν, the elephant, Ter. Eun. 415 Ruhnk.: jam beluarum terror exoleverat, Flor. 1, 18, 9; cf. Graev. ib. 2, 6, 49; Sil. 11, 543: quis (gladiis) appetebant beluarum manus, Curt. 8, 14, 33 al. —Hence with the epithets, Inda, Ov. Tr. 4, 6, 7: Gaetula, Juv. 10, 158.—
- II Sometimes, in gen., a beast, animal (even of small and tame animals): quo quidem agno sat scio magis curiosam nusquam esse ullam beluam, Plaut. Aul. 3, 6, 26 (562).— The lower animals, as distinguished from man: quantum natura hominis pecudibus reliquisque beluis antecedat, Cic. Off. 1, 30, 105; 2, 5, 16 and 17; id. N. D. 2, 39, 99; 2, 47, 122.—
- III Trop.
- A As a term of reproach, beast, brute (class.), Plaut. Trin. 4, 2, 112 (954); id. Most. 3, 1, 78 (609); id. Rud. 2, 6, 59 (543): age nunc, belua, Credis huic quod dicat? Ter. Eun. 704; id. Phorm. 601: sed quid ego hospitii jura in hac immani beluā commemoro? Cic. Verr. 2, 5, 42, § 109: beluae quaedam illae immanes ac ferae, forma hominum indutae, exstiterunt, id. Sull. 27, 76; id. Pis. 1, 1; id. Phil. 8, 4, 13; id. Leg. 3, 9, 22; id. Off. 3, 6, 32; Liv. 7, 10, 3. —
- B Of abstract objects: quod, ut feram et inmanem beluam, sic ex animis nostris adsensionem extraxisset, Cic. Ac. 2 (Luc.), 34, 108: amicos increpans, ut ignaros, quanta belua esset imperium, Suet. Tib. 24: avaritia, belua fera, Sall. Rep. Ordin. 2, 54 (p. 274 Gerl.).
latebram qua horrens belva latebat
ut mare cum beluis sancto servire solebat
bellua,reðe deor
~a,egeslic nyten on sæ oððe on londe
balenam vel aliam marinam belluam monstruosam
capiuntur lupi et alie ~e aquatice et ‥ presentatur ~a ‥ adhuc cauda ‥ palpitante
hanc belvam [sc. ebrietatem ] studeat superare virago
belva maligna est
- 1. groot dier (bv. olifant, tijger, leeuw, walvis) [Inda = olifant];
- 2. (als scheldw.) (kom.) monster, bruut; rund, schaapskop;
- 3. monster, gedrocht [immanis].
- a beast, wild beast, monster: fera: saeva, H.: Lernae, the Hydra, V.: in usu beluarum: quantum natura hominis pecudes reliquaque belua, lower animals. — Esp., the elephant, T.: beluarum manūs, Cu.: Gaetula, Iu. —Fig., a beast, brute: age nunc, belua, T.: in hac inmani beluā, in the case of: taetra.
-
…. Is ubi molestus magis est, Quaeso, inquam, Strato, Eone es ferox quia habes imperium in belluas Pulchre mehercle dictum, et sapienter. Papae Iugularas hominem. Quid ille Mutus ilico. Quidni esset Di vestram…
Terence, Eunuchus
-
…animo et corpore sita est animi imperio, corporis servitio magis utimur ; alterum nobis cum dis, alterum cum beluis commune est. Quo mihi rectius videtur ingeni quam virium opibus gloriam quaerere et, quoniam vita ipsa, qua…
Sallust, Catilina
-
…haerent. Multaque praeterea variarum monstra ferarum Centauri in foribus stabulant, Scyllaeque biformes, et centumgeminus Briareus, ac belua Lernae horrendum stridens, flammisque armata Chimaera, Gorgones Harpyiaeque et forma tricorporis umbrae. Corripit hic subita trepidus formidine…
Vergil, Aeneid
-
…Q. Metellus facio iniuriam fortissimo viro mortuo, qui illum cuius paucos paris haec civitas tulit cum hac importuna belua conferam sed ille designatus consul, cum quidam tribunus pl. suo auxilio magistros ludos contra senatus consultum facere iussisset…
Cicero, in Pisonem
-
…possem, quievi, nec abiecte nec sine aliqua dignitate casum illum temporum et dolorem tuli. hanc vero taeterrimam beluam quis ferre potest aut quo modo quid est in Antonio praeter libidinem, crudelitatem, petulantiam, audaciam ex his…
Cicero, Philippicae
-
…et varietas insularum, quae amoenitates orarum ac litorum, quot genera quamque disparia partim submersarum partim fluitantium et innantium beluarum partim ad saxa nativis testis inhaerentium. ipsum autem mare sic terram appetens litoribus eludit, ut una ex duabus…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…nihil pulchrius quam hominem putaret eam esse causam cur deos hominum similis putaremus quid censes, si ratio esset in beluis, non suo quasque generi plurimum tributuras fuisse At mehercule ego dicam enim ut sentio quamvis amem ipse me tamen…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…non potuit P fieri iure non posset ET iure non posset δ quid P hoc et hoc P feris etiam beluis P non hoc loco hab. ET δ, ante illud P iam saepe T de hoc. . .…
Cicero, pro Milone
-
…L. fratrem, carissimum populo Romano civem, cuius desiderium ferre diutius civitas non potest. quid illa taetrius belua, quid immanius qui ob eam causam natus videtur ne omnium mortalium turpissimus esset M. Antonius. est una…
Cicero, Philippicae
-
…locata sunt, ut nihil eorum supervacuaneum sit, nihil ad vitam retinendam non necessarium. Dedit autem eadem natura beluis et sensum et appetitum, ut altero conatum haberent ad naturales pastus capessendos, altero secernerent pestifera a salutaribus .…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum