About
Menu

beneplaceo

bĕnē-plăcĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. n.,
  • to please: alicui, Vulg. 1 Cor. 16, 2.—Hence, P. a.: bĕnēplăcĭtus, a, um, pleasing, acceptable, Vulg. Eccles. 34, 21; Ambros. Isaac et An. 7, 57 init.—As subst.: bĕnē-plăcĭtum, i, n., good pleasure, gracious purpose, Vulg. Eph. 1, 9 et saep.

Saved

Recent