beneplacitum
bĕnĕplăcĭtum, ī, n. , bon plaisir : Hier. Ep. 106, 55 ; Ephes. 1, 5.
Ut dum memineris nostri in Beneplacito tuo, etc.Apud Ludewig. Reliq. MSS. tom. 5. pag. 525. et alibi non semel.
Divini cultus desiderantes augmentum suosque Beneplacitis Apostolicis in hac parte conformare volentes affectus. V.in Placitum.