bicorpor
bicorpor, of two bodies
bĭcorpor, ŏris, adj. [bis-corpus],
- having two bodies, double-bodied (poet. and very rare; late prose form bĭcorpŏrĕ-us, Firm. Math. 2, 12): bicorpores Gigantes, Naev. Bell. Pun. 2, 14 (ap. Prisc. p. 679 P.): Pallas bicorpor, Att. ap. Prisc. p. 699 P.; and so besides only in Cic. in a transl. from Sophocl. Trachin.: manus, Tusc. 2, 9, 22.
bicorpor, oris (bis u. corpus; vgl. Prisc. de fig. num. 31. p. 416, 27 K.), zweileibig, doppelleibig, Pallas bicorpor, Acc. tr. 307: bicorpores Gigantes, Naev. bell. Pun. 1. fr. 18 Vahlen (b. Prisc. 6, 6): haec bicorporem afflixit manum (Schar), Cic. poët. Tusc. 2, 22. – Spät. Nbf. bicorporeus, a, um, Firm. math. 2, 12.
bĭcorpŏr, ŏris, m. et f. (bis, corpus), qui a deux corps : bicorpor manus [poet.] Cic. Tusc. 2, 22, [trad. de Sophocle] la troupe des centaures || -pŏrĕus, a, um, Firm. Math. 2, 12.
bicorpor oris, adj.
- bis- + corpus, of two bodies: manus, of a centaur, C.poët.