biothanatus
bĭŏthănătus, a, um, adj., = βιοθάνατος [βία - θάνατος],
- that dies a violent death, Lampr. Elag. 33; Firm. Math. 3, 14 fin.; 4, 1; Serv. ad Verg A. 4, 386.—Collat. form bĭaeŏthănătus, from βίαιος-θάνατος, Tert. Anim. 57.
biothanatus, a, um (βιοθάνατος), eines gewaltsamen Todes sterbend (s. Isid. 10, 31), Lampr. Heliog. 33, 2. Serv. Verg. Aen. 4, 386. Firm. math. 3, 14, 12; 4, 3 u. 6: bioth. mors, ein gewaltsamer, Firm. math. 3, 5, 8; 3, 13 u. 4, 6: übtr., qui sunt biothanati facti, in den ewigen Tod gestürzt (im Ggstz. zu immortalis), Commodian. instr. 1, 14, 8. – Andere Form biaeothanatos (βιαιοθάνατος), Tert. de anim. 57.
extraneus ab ecclesiae societate inter ~os [MSS.: ~as ] reputabitur
~as,seolfbonan
†bictonatus,selfbona
cum reprobis et ~is ab aequissimo judice damnetur in die judicii(
regem ‥ venabulis confossum ‥ veluti ~um absolutione indignum censuerunt
bĭŏthănătus, a, um (βιοθάνατος), qui meurt de mort violente : Lampr. Hel. 33 ; Serv. En. 4, 386.