binio
bīnio, ōnis, m. [bini],
- the number two, a deuce: jactus quisque apud lusores veteres a numero vocabatur, ut unio, binio, trinio, quaternio, quinio, senio, Isid. Orig. 18, 65: biniones δηνάρια, Gloss. Philox.
bīnio, ōnis, m. (bini), die Zahl von je zwei, Isid. 18, 65 u. Gloss.
bīnĭō, ōnis, m. (bini), ¶ 1 le coup de dé qui amène deux : Isid. Orig. 18, 65. ¶ 2 c. binarius : Heges. 5, 24, 3.
Dinummium, nummus duplicis formæ ac æstimationis. Gloss. Lat. Græc. :
formas binarias et ternarias, dixit Lampridius in Alexandro, nummos binis et trinis aureis valentes.