bioticus
bĭōtĭcus, a, um, adj., = βιωτικός,
- of or belonging to common life, used in common life, practical: epilogi, Serv. ad Verg A. 3, 718: metrum, Mar. Vict. p. 2494 P. (in Diom. p. 470 ib. written as Greek).
biōticus, a, um (βιώτικός), für das Leben geeignet, praktisch, epilogi, Serv. Verg. Aen. 3, 718. Mar. Victorin. 1, 12, 13 G. p. 51, 7 K.
canonicus qui mente biotticus atque / lubricus ante fuit
bĭōtĭcus, a, um (βιωτικός), qui appartient à la vie ordinaire, de la vie commune : Serv. En. 3, 718.