blasphemia
blasphēmĭa, ae, f. (blasphēmĭum, ii, n., Prud. Psych. 715), = βλασφημία (eccl. Lat.),
- a reviling, slander, Vulg. Isa. 51, 7; towards God, blasphemy, Hier. Ep. 62, n. 2; Aug. Verb. Dom. Serm. 11; 14; 15; Vulg. 2 Par. 32, 17; id. Matt. 26, 65.
blasphēmia, ae, f. (βλασφημία), die Lästerung, Schmähung, auch im Plur., Eccl. – Nbf. blasphēmium, ī, n., Eccl.
ut contemtor divum meritam ~ias suae poenam lueret
in omnes sanctos ~ias dicere
dum sibi laus Satane placet et blasphemia Christi
illis ‥ opponebant quod ab ipsis audissent baptismum parvulis non prodesse et alias ‥ ~ias protulisse(
non solum est error, sed heresis, quia ~iam inducit
unam ‥ heresim et ~iam in Deo irrogatam omnes [Templarii ] ‥ sunt confessi, videlicet quod magister ordinis ‥ a culpa ‥ debeat absolvere suos fratres
donec ‥ celata diu protervia in apertas ~ias prorupisset(
juxta reperti unius vel utriusque lese majestatis et ~ie criminis qualitatem
~ia, vituperatio,tæl
si enim interrogares et postea sciens comederes, ~iam aspicientium incurreres
carmina famosa, blasphemia, scandala nulla / emergant a te
ad commendationem ecclesie primitive et ~iam moderne
honor nobis ‥ exhibendus conversus est in opprobrium, devocio in ~iam et reverencia in contemptum(
ad ‥ emendas faciendas nos omnino, minis saltem et ~iis, compellere nitebantur
blasphemeas ‥ patienter tolleravit
blasphēmĭa, æ, f. (βλασφημία), parole outrageante, blasphème : Vulg. Is. 51, 7.