blateratus
blătĕrātus, ūs, m. [blatero],
- a babbling, prating (post-class.), Sid. Ep. 9, 11 fin.: canini, whining, Mart. Cap. 9, § 999.
blaterātus, ūs, m. (blaterare), das Plappern, Schwatzen, die Papelei, das Geschwätz, Sidon. ep. 9, 11: Plur., blateratus canini, Mart. Cap. 9. § 999.
1 blătĕrātŭs, a, um, part. de blatero.
2 blătĕrātŭs, ūs, m. , bavardage, babillage : Sid. Ep. 9, 11, 10.