blatero
blatero, to talk foolishly, babble, prate
blătĕro, āvi, ātum, 1, v. a. [kindred with βλάξ, simple, stupid, Paul. ex Fest. p. 34 Müll.; cf. blactero].
- To talk idly or foolishly, to babble, prate (colloq. and mostly ante- and post-class.), Pac. ap. Fulg. p. 561, 17; Afran. ap. Non. p. 78, 32: illud memento, ne quid in primis blateres, id. ib.; Plaut. ap. Non. p. 44, 15: desine blaterare, Caecil. ap. Non. p. 79, 2: cum magno blateras clamore, furisque, * Hor. S. 2, 7, 35; Gell. 1, 15, 17: his et similibus blateratis, Ap. Met. 4, 24, 1; so id. Mag. p. 275, 8; id. Flor. p. 345, 19.—
- II Of the sounds of frogs, Sid. Ep. 2, 2 med.; and of camels, acc. to Paul. ex Fest. p. 34, 2 Müll.
blătĕro, ōnis, m. [1. blatero],
- a babbler, prater, acc. to Gell. 1, 15 fin.
1. blatero (blattero), āvī, ātum, āre, I) (gew. blatero) plappern, schwäbeln, schwafeln, unnütz schwatzen, absol., malus iste verbero blaterans, Apul. met. 10, 9: quid est istuc? te blaterare atque obloqui? Afran. com. 13: ecquis audit? cum magno blateras clamore fugisque, Hor. sat. 2, 7, 35. – m. Acc., herplappern, herpapeln, illud memento, ne quid imprudentius blateres, Afran. com. 195: stulta et immodica, Gell. 1, 15, 17: haec et similia, Apul. met. 4, 24: haec et huiusmodi, ibid. 8, 26: incondita et vitiosa, Apul. flor. 9. p. 9, 16 Kr.: honesta dicta sordide, Apul. apol. 34 (wo Krüger blatteret). – II) (gew. blattero), als Naturlaut, bla bla schreien, v. Kamele, Paul. ex Fest. 34, 2 (cod. M blatterare). Anthol. 720, 3 R. (wo cod. u. Riese blateat od. blatteat): v. Widder, Suet. fr. 161. p. 249, 2 R. Anthol. Lat. 762, 56 (233, 56). Vgl. blactero.
2. blatero, ōnis, m. (1. blatero), ein Plappermaul, unnützer Schwätzer, nach Gell. 1, 15, 20.
See: blaterare
1 blătĕrō (16) ( blatt-, blact- ), āvī, ātum, āre , ¶ 1 intr., babiller, bavarder : Afran. 13 ; 195 ; Hor. S. 2, 7, 35 || tr., dire (laisser échapper) en bavardant : Afran. 195 ; Gell. 1, 15, 17 ; Apul. M. 4, 24 ¶ 2 intr., blatérer [cri du chameau] : P. Fest. 34, 2 || coasser [cri de la grenouille] : Sid. Ep. 2, 2, 14.
2 blătĕrō, ōnis, m. , bavard, parlant pour ne rien dire : Gell. 1, 15, 20 ; Schol. Hor. S. 2, 7, 35.
blaterō —, —, āre
- BAL-, BAR-, to talk foolishly, babble, prate: cum magno clamore, H.