buccea
buccĕa, ae, f. [bucca],
- a morsel, mouthful, August. ap. Suet. Aug. 76 fin.
buccea, ae, f. (bucca), ein Mundbissen (franz. bouchée), Aug. b. Suet. Aug. 76, 2 (Ihm liest duas buccas).
detur statim unicuique panis ~ea priusquam recedant
buccĕa, æ, f. , bouchée : August. d. Suet. Aug. 76.
Bucella, Gall.
Detur statim unicuique panis Buccea, priusquam recedant.
Et liceat dicto Bernardo... facere vel tenere semper in dicto piscario duas Bucceas, vel amplius,.. per quas aqua Garonnæ possit intrare in piscarium et exire. Bucea Meduanæ,in Charta Goffredi Comitis Andegavens. apud Sammarthanos in Episc. Andegav. pag. 133. Vide Pergaminum in Bocca.