canonicarius
cănŏnĭcārĭus, ii, m. [canon, II. B.],
- the collector of an annual tribute, Just. Nov. Const. 30; Cassiod. Var. 6, 8; 12, 13.
canonicārius, ī, m. (canonicus no. I, b), der Normalsteuereinnehmer, Iulian. epit. nov. c. 124. § 545 sq. u.a. Cassiod. var. 6, 8 u. 12, 13.