canonice
canonicē, Adv. (canonicus), a) übh. regelrecht, Charis. 232, 7. – b) insbes., nach den Satzungen der Kirchengewalt, Cassian. coll. 21, 5 u.a. Eccl.
~e ordinatus episcopus
ego N ‥ archiepiscopus subscripsi kanonice
[episcopi ] praevideant quo omnes canonici sui ~e vivant
“aut ~e” inquit, “est vivendum aut ecclesiis exeundum”
tantae rei sacramentum compleamus ~e
vitabant ‥ a Stigando ordinari, quia eum noverant non ~e pallium suscepisse
erant Rome ‥ duo pontifices, qui a diversis apostolici nuncupabantur, sed quis eorum ~e, quis secus, fuerit institutus ab Anglis ‥ ignorabatur
ecclesiam ‥, tamquam ipsam ~e fuissent ingressi, retinere nituntur
cum ‥ abbates atque priores ‥ cano[ni ]se vocati, per se non impediti, canonise vero impediti per procuratores instructos, convenissent
detulerunt ‥ archiepiscopum [R. de Winchelsee ] ‥ contra ‥ canonum instituta multipliciter excessisse, propter quod meruit ad sedem apostolicam personaliter evocari ~e puniendus
prioratum de C. ‥ prioratui ecclesie Dunelmensis ~e unitum
rectorem ‥ in et de eadem [ecclesia ] instituere ~e
cănŏnĭcē, (canonicus), régulièrement : Char. 237, 7 || canoniquement, selon les lois de lʼÉglise : Cassian. Coll. 21, 5.
Memoriale medicorum Canonice practitantium.