cantator
cantātor, ōris, m. [canto],
- a musician, singer, minstrel (mentioned by Varr. L. L. 8, § 57 Müll.): vetus et nobilior Ario cantator fidibus fuit, Gell. 16, 19 (transl. of the Gr. κιθαρῳδός, Herod. 1, 23 Bähr): cantator cygnus funeris ipse sui, Mart. 13, 77.
cantātor, ōris, m. (canto), der Sänger, Tonkünstler, Varr. LL. 8, 57. Mart. 13, 77: vetus et nobilis Arion cantator fidibus (= fidicen) fuit, Gell. 16, 19, 2. Vgl. Gloss. ›cantator ὑμνητής‹; u. ›cantatores τραγῳδηταί‹.
cum ~oribus [v. l. cantoribus ] ‥ et caementariis omnisque paene artis institoribus
ipse episcopus ‥ ~or erat peritissimus
archischola debet ‥ in tabula lectores notare, et cantor similiter ~ores
usque contra orreum Thome ~oris
invitat cantator voce levata / ad laudem trini
non cantatorum modulos intelligo tantum
Leonardo Mason ~ori ex mandato decani x s.
Marchadeus, qui episcopum cum suo archidiacono in armis ceperat, ‥ [regi ] ait ridiculose lingua sua nativa,“pris vus ai le canthathur e le respondethur,” quod est dictu “cepi vobis ~orem et responsorem”
de Johanne ~ore sedis apostolicae
cantātŏr, ōris, m. (canto), musicien, chanteur : cantator fidibus Gell. 16, 19, 2, joueur de lyre [= fidicen, v. canere fidibus ] ; cantator cycnus funeris sui Mart. 13, 77, 2, le cygne qui chante sa propre mort.