cantio
cantio, an incantation, charm, spell
cantĭo, ōnis, f. [cano, lit. a singing, playing; hence meton. abstr. pro concr.].
- A song (rare; mostly ante-class.), Plaut. Stich. 5, 4, 25 (707); 5, 5, 19 (760); 5, 6, 8 (769); Suet. Ner. 25; of birds, Ap. Flor. 2, p. 349, 11; Fronto ad Ver. 1 (cf. cantatio).—
- II An incantation, charm, spell, Cato R. R. 160: subito totam causam oblitus est, idque veneficiis et cantionibus Titiniae factum dicebat, Cic. Brut. 60, 217; Ap. Met. 1, 10, 4.
cantio, ōnis, f. (cano), I) das Singen, der Gesang, pol ego metuo lusciniolae ne defuerit cantio, Plaut. Bacch. 38. – im üblen Sinne = das Ableiern, Geleier, iam vero unum et unum duo, duo et duo quattuor odiosa cantio mihi erat, Augustin. conf. 1, 13 extr. – II) konkr.: a) das gesungene Lied, die Arie, der Gesang, Plaut. Stich. 707 u. 768. Vitr. 5, 4, 2: Plur., Suet. Ner. 25, 1. Vulg. psalm. 136, 3: v. Gesang der Vögel, Apul. flor. 12 extr.: ultima c. (cycni), Fronto ad Ver. 1. p. 114, 5 N. – b) die gesprochene Zauberformel, der Zauberspruch, Cato r. r. 160 in Mart. Cap. 9. § 926: Plur., Apul. met. 1, 10: veneficia et cantiones, Cic. Brut. 217.
magister ecclesiasticae ~onis [v. l. cantationis ] juxta morem Romanorum
per quinque psalmorum ~onem demittatur [commissum ]
ut in ~one computorum pueri unum et duo saepius assi et dipondio mutent ‥ et caetera hujusmodi
cantĭō, (14) ōnis, f. (cano), chant, chanson : Pl. Bacch. 38 ; St. 707 || incantation, enchantement, charme : Cato Agr. 160 ; Cic. Br. 217.
- 1. (pre- en postklass.) gezang, lied;
- 2. (August.) deuntje;
- 3. toverspreuk.
cantiō ōnis, f
- 1 CAN-, an incantation, charm, spell.