cantito
cantito, to sing often
cantĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. act. [canto; cf. Varr. L. L. 6, 7, § 75 Müll.; 8, 33, § 119],
- to sing or play often or repeatedly (rare): ut habeas quīcum cantites, Ter. Ad. 750: carmina in epulis esse cantitata a singulis convivis de clarorum virorum laudibus, Cic. Brut. 19, 75 (cf. cano, II. B.); Suet. Ner. 39: dulce cantitant aves, Ap. Met. 6, 6, 12.
cantito, āvī, āre (Frequent. v. canto, s. Varr. LL. 6, 75), I) intr.: immer u. immer singen, zu singen pflegen, cum alqo, Ter. adelph. 750: exsequias, bei der Leichenfeier, Afran. com. 2181: v. Vögeln, dulce (Adv.), Apul. met. 6, 6. – II) tr. A) gewöhnlich singen, carmina in epulis, Cic. Brut. 75: Nauplia mala bene, Suet. Ner. 39, 3: cur ergo ludi scaenici,ubi haec dictantur, actitantur, cantitantur, Augustin. de civ. dei 4, 26 in. – B) immer u. immer besingen, zu besingen pflegen, fort u. fort im Liede preisen, laudes tritas, *Varr. de vit. p. R. 4, 12 K.: fortia virorum illustrium facta heroicis composita versibus cum dulcibus lyrae modulis, Amm. 15, 9, 8: tales (inferni iudices), quales poëtarum vestrorum carminibus cantitantur, Augustin. de civ. dei 1, 19, 2.
cantĭtō, (16) āvī, ātum, āre (cano), tr., chanter souvent : Cic. Br. 75.
cantitō —, ātus, āre, freq.
- canto, to sing often: ut habeas quicum cantites, to practise music with, T.: carminain epulis.