cantor

cantor, ōris, m. [cano], a singer, poet.

• I In gen.: omnibus hoc vitium est cantoribus, Hor. S. 1, 3, 1; so id. ib. 1, 3, 129; 1, 2, 3 (mutato nomine cantorem pro musico dicit, Acron.): Thamyras, Prop. 2 (3), 22, 19: cantor Apollo, Hor. A. P. 407 (cf. Apollo): (Caligula) Threx et auriga idem cantor atque saltator, Suet. Calig. 54.—In a contemptuous sense: cantor formularum, Cic. de Or. 1, 55, 236; cf. Plaut. Ps. 1, 3, 132 (361).— And with gen. of the person (conformably to cano, II. B.), an extoller, eulogist: cantores Euphorionis, Cic. Tusc. 3, 19, 45.—
• II Esp., in the lang. of the drama, = χορευτής, an actor, player (cf. G. Herm. Opusc. I. p. 298), Cic. Sest. 55, 118: donec cantor vos plaudite! dicat, Hor. A. P. 155; Suet. Calig. 54.

cantor, ōris, m. (cano), I) der Tonkünstler, Sänger, Nov. com. 37. Hor. sat. 1, 2, 3. Suet. Cal. 54, 1. Amm. 14, 6, 18. Apul. flor. 17. p. 27, 12 Kr. u. Spät.: cantor Apollo, als Citharöde, Hor. de art. poët. 407. – übtr., verächtl., cantor formularum, Ableierer, Cic. de or. 1, 236. – cantores Euphorionis, die Lobhudler, Cic. Tusc. 3, 45. – dagegen cantores probi, Prediger (= Tadler), Plaut. Pseud. 366. – II) insbes., der Sprecher im Schauspiele, der eig. Schauspieler, der auch am Schlusse jedes Stückes dem Publikum das plaudite zurief, cantor tragicus, Prud. c. Symm. 2, 647: donec cantor ›vos plaudite‹ dicat, Hor. de art. poët. 155: u. mit Anspielung darauf, cantorum convicium, der Schreier (des Klodius), Cic. Sest. 55, 118.

cantor [CL] 1 singer, minstrel. b s. dub. hic [Bledgabred] omnes ~ores quos retro etas habuerat et in modulis et in omnibus musicis instrumentis [? excedebat], ita ut deus joculatorum diceretur G. Mon. III 19; 1191 [W. episcopus Elyensis] de regno Francorum ~ores et joculatores muneribus allexerat, ut de illo canerent in plateis (Lit. Ep. Coventr.) R. Howd. III 143; bardi Kambrenses et ~ores seu recitatores Gir. DK I 3.  b est in cantōre quod non in cantŏre vate H. Avr. Poems 103 f. 8 1. 25. 2 (eccl. or mon.) chanter, chorister. b precentor. omnes presbiteri, diacones, ~ores, lectores, caeterique gradus aecclesiastici Bede CuthbP 16; ritum canendi et legendi viva voce praefati monasterii ~ores [v. l. cantatores] edocendo Id. HE IV 16; ei qui in Dominicis et hujusmodi festis ebdomadarius ~or existit Lanfr. Const. 148; esto lectrinum coram cantore canente D. Bec. 173; [in tabula] scribantur lectores chori, deinde scribantur lectores et ~ores ad lectiones legendas vel ad responsoria cantanda Offic. Sal. 35; cum adhuc novitius esset et ~or fratrum Parisius Eccleston Adv. Min. 38; a chawnter, paraphonista, ~or, precentor, succentor CathA.  b ~or ‥ incipiat antifonam ad introitum missae Egb. Pont. 48; qua [letania] finita ~or ad hoc more solito indutus missae officium incohet RegulC 25; ~or in dextro choro semper sit et, dum tenet chorum, ‥ dexter chorus prius suscipiat quod ab eo inceptum fuerit et sequatur ipsum Lanfr. Const. 148; 1091 ~or debet chorum regere quoad cantum. ‥ archischola debet ‥ in tabula lectores notare, et ~or similiter cantatores Reg. S. Osm. I 214; s1143 Willelmus ~or Eboracensis J. Hex. HR Cont. 313; cantor eram, nec ab ede decebat in edem / currere cantorem L. Durh. Dial. I 483–4; 1176 mittimus ad vos ex capitulo nostro personas spectabiles, decanum videlicet, ~orem et cancellarium (Lit. Capituli Carnotensis) Diceto YH 411; ~or, qui est quasi preco ecclesie Beleth RDO 24. 36; redditus isti ~oris sunt ad libros faciendos et organa conservanda Chr. Abingd. II 328; ~oris officium est chorum in †canticum [? l. cantuum] elevatione et depressione regere vel per se vel per succentorem suum ‥ Offic. Sal. 3 (cf. Conc. I 498a); Ib. 12 (v. chorus 4b); 1201 ~orem S. Pauli Lond’ CurR I 376; in omni duplici festo idem ~or et soci sui, viz. qui faciunt O ad secundam collacionem, sedere debent juxta hostium refectorii et habebunt j picherium vini Cust. Swith. 18; [abbas W., ob. 1235] consueverat ‥ responsorium suum ad missas ad nutum ~oris canere G. S. Alb. I 304; 1463 magistrum J. L. ~orem Murre RScot 408b.

cantŏr, (13) ōris, m. (cano), ¶ 1 chanteur, musicien : Hor. S. 1, 3, 1 || [fig.] qui répète, qui rabâche : cantor formularum Cic. de Or. 1, 236, qui rabâche des formules || panégyriste : cantores Euphorionis Cic. Tusc. 3, 45, les panégyristes dʼEuphorion ¶ 2 le chanteur [v. canticum ] dans une pièce de théâtre || lʼacteur qui harangue le public et à la fin de la pièce crie «plaudite»  : Hor. P. 155 ; Cic. Sest. 118.

cantor , oris. m.
唱歌者。念呪者。

Suggest a Translation
See an image

cantor ōris, m

• 1 CAN-, a singer, poet: Omnibus hoc vitium est cantoribus, H.: formularum, one who harps on: Thamyras, Pr. — A eulogist: Euphorionis: Cantorum convicium, hired applauders, claque. — A reciter(of verses), actor, player: donec cantor ‘vos plaudite!’ dicat, H.