capularis
căpŭlāris, e, adj. [capulus],
- pertaining to or destined for a bier: capularem dici voluerunt senem jam morti contiguum; sed et reos capulares dicebant, qui capulo digni forent, Fulg. p. 563, 11 sq.: cadaver, Lucil. ap. Fulg. l. l.: tam oppido Acherunticus? Tam capularis, near the grave, Plaut. Mil. 3, 1, 33 (628) (Serv. ad Verg. A. 6, 222; 11, 64).
capulāris, e (capulus), dem Sarge gehörig = dem Grabe nahe, tam (ego tibi videor) capularis? Plaut. mil. 628 (vgl. Serv. Verg. Aen. 6, 222. Lact. Stat. Theb. 6, 55. Isid. 20, 117): pergit capulare cadaver, Lucil. (?) fr. b. Non. 564, 14.
căpŭlāris, e (capulus), de bière, de cercueil : P. Fest. 61 || qui a un pied dans la tombe : Pl. Mil. 628.