castigator
castigator, a corrector, reprover
castīgātor, ōris, m. [castigo],
- one who corrects or chastises, a corrector, reprover (not in Cic.), Plaut. Trin. 1, 2, 150 (188); 3, 1, 13 (614): lacrimarum atque inertium querelarum, Liv. 1, 59, 4: castigator censorque minorum, * Hor. A. P. 174: tot saeculorum, Col. 8, 16, 6; cf. Sen. Ira, 1, 15, 3; Plin. Pan. 40, 1.
castīgātor, ōris, m. (castigo), der Züchtiger, Tadler, Sittenrichter (Ggstz. laudator), Hor., Liv. u.a.
a chastyser , ~or, castigatrix
Linacer ‥ quae vertit e Galeno mittet Luteciam excudenda, comite Lupseto, qui chalcographis ~or aderit(
castigātŏr, (14) ōris m. (castigo), critique, qui blâme : Pl. Trin. 187 ; Hor. P. 174 ; castigator inertium querelarum Liv. 1, 59, 4, qui blâme les plaintes inutiles.
castīgātōr ōris, m
- castigo, a corrector, reprover: lacrimarum, L.: minorum, H.