cellarius
cellārĭus, a, um (access. form acc. plur. cellares, perh. for the purpose of avoiding the os four times repeated, Col. 8, 8, 1), adj. [cella],
- of or pertaining to a storeroom: sagina, Plaut. Mil. 3, 2, 31 (843).—Hence,
- II Subst.: cellārĭus, ii, m., one who keeps provisions, a steward, butler, Plaut. Capt. 4, 2, 115 (895); Col. 11, 1, 19; 12, 3, 9; 12, 4, 2; Plin. 19, 12, 62, § 188 al.
cellārius, a, um (cella), zur Vorratskammer gehörig, sagina, Plaut. mil. 845. – Öfter subst., cellārius, ī, m., der Keller- u. Küchenmeister, Beschließer (s. Lorenz Plaut. mil. 817), Plaut. capt. 895; mil. 824. Sen. ep. 122, 16. Col. 11, 1, 19. Plin. 19, 188. Ulp. dig. 33, 7, 12. § 9. Paul. sent. 3, 6, 72. Corp. inscr. Lat. 6, 9253.
ut omittam ~ias et mechanicas artes in multos usus necessarias
abbates et priores canonicorum regularium per se recipiuntur in curia sine litteris etiam sui conventus. alii, priores sive canonicorum sive monachorum si fuerint ~ii, etiam transmarini, nullo modo sine litteris abbatis vel prioris magni admittuntur in curia
prior ponit loco suo fratrem R. celarium suum
mortuo T. priore, successit ei R. de D. ~ius
cum sellarius ex more officinas sui prioratus visitasset
is quondam fuit ~ius Cupri
1 cellārĭus, (15) ĭī, m. , chef de lʼoffice, dépensier : Pl. Capt. 895.
2 cellārĭus, a, um (cella), de lʼoffice : cellaria sagina Pl. Mil. 845, lʼembonpoint quʼon gagne à lʼoffice.
Cellævinariæ et escariæ præest, promus. Gloss. Græco-Lat. :
Post breve tempus in congregationis Cellarium eligitur. Cœpit igitur attente et studiose illis velle largiri quibus esset necessarium, etiamsi abstinentiæ amore mihil peterent.Vide Capitulare de Villis cap. 58.
Cellerarius.
Cevelier de le cuisine, in Reg. 13. sign.
HabacucCorb. ad ann. 1510. fol. 21.
Cellerier, in Tabul. ejusd. abbat. Unde
Cevelier des eauesappellatur in Reg. jam laudato, qui nunc vocatur
CELLARIUS
CELLA´RIUS[CELLA]
Cellarius
See cella.