About
Menu

coitio

coitio, a coming together, meeting

cŏĭtĭo, ōnis, f. [coëo]. *
  • A coming or meeting together, a meeting: prima coitio est acerrima, Ter. Phorm. 346.—
  • II Esp.
    • A A uniting, banding together.
      • 1 In gen. (rare): societatis, Dig. 17, 2, 70.—
      • 2 In partic., in a bad sense, a conspiracy, plot, coalition (several times in Cic. and Liv.; elsewh. rare): suspitio coitionis, Cic. Planc. 22, 53; id. Clu. 54, 148: non factionibus modo nec per coitiones usitatas nobilibus, etc., Liv. 7, 32, 12; cf. id. 2, 35, 4; 3, 35, 9: candidatorum consularium, Cic. Q. Fr. 3, 1, 5, § 16: Memmii, id. ib. 2, 14 (15), 4: tribunorum, Liv. 3, 65, 8: facere, Cic. Planc. 22, 53; Liv. 9, 26, 9: dirimere, Cic. Att. 4, 18, 3.—
    • B Sexual intercourse, coition (post-class. for coitus), Macr. S. 7, 16; Cod. Th. 15, 8, 2; Sol. 49 fin.; Lact. 1, 8, 6.

Saved

Recent