collaticius
collātĭcĭus (conl-) or -tĭus, a, um, adj. [confero],
- brought together, raised by contribution, mingled (post-Aug.): instrumenta, Sen. Cons. ad Marc. 10, 1: stipe, Ap. Met. 8, 26, 17; myrrha, Plin. 12, 16, 35, § 69: aere, Tert. adv. Val. 12: sepultura, effected by contributions, Quint. Decl. 6, 11: PECVNIA, Inscr. Orell. 3730.
collātīcius (conlātīcius), a, um (confero), zusammengetragen, a) übh. = gemischt, murra, Plin. 16, 69. – b) leihweise od. als Beitrag zusammengetragen, zusammengebracht, geliehen, instrumenta, Sen.: stips, Apul. u. Amm.: aes, Tert.: pecunia, Corp. inscr. Lat. 10, 411: praedae, Monum. Anc. 3, 24 M.: sepultura, durch zusammengebrachte Beiträge bewerkstelligt, Ps. Quint. decl.
collātīcĭus, (16) a, um (confero), ¶ 1 mélangé, formé dʼun mélange : Plin. 16, 69 ¶ 2 fourni par plusieurs personnes : sepultura collaticia Ps. Quint. Decl. 6, 11, sépulture donnée à frais communs || dʼemprunt : Sen. Marc. 10, 1.