collator
collātor (conl-), ōris, m. [confero].
- He who bears, brings, places together, a contributor, etc. (ante- and post-class.): symbolarum, Plaut. Curc. 4, 1, 13 (474).—Trop.: salutis, Fulg. Myth. 1, 1; also, one who pays a voluntary contribution to the state, Cod. Th. 7, 6, 5.—
- II One who compares, a comparer: et disputator, Aug. Ep. 147.
collātor, ōris, m. (confero), a) der Beitragszahler, Beisteuerer (zu einem Essen), symbolarum conlatores, Plaut. Curc. 474. – insbes., der zu Geldbeiträgen Verpflichtete, der Steuerpflichtige, ICt. – b) der Mitteiler, α) der Verleiher, vitae aeternae, Greg. lib. sacr. 22 extr. – β) der Vortragende, der Redner, c. et disputator, Augustin. epist. 33, 3.
Deus ‥ qui es bonorum conlator munerum
[Gaufredus ], in ipsum ~orem honoris ‥ superbe actitans ‥, adeo sibi arrogavit ut contra patrem arma sumeret
‘deus’ utrumque nominat, sc. essentiam et bonorum ~orem
consentiente W. earundem ecclesiarum patrono et futuro ~ore cum vacaverint
dicta beneficia ‥ per illorum ordinarios ~ores ‥ personis idoneis conferri posse volumus
quod bachillarius ‥ semel disputare et semel respondere teneatur, dummodo per ~ores ad hujusmodi disputaciones assignandos ‥ fuerit legitime requisitus
per colatores
ad disputaciones ‥ regulandas duos ‥ constitui volumus ~ores, qui disputaciones cursorie assignare et tempus opponencium valeant moderare
quod quilibet doctor sacre theologie vel bachalarius in eadem a cancellario et duobus sermonum ~oribus ‥ hujusmodi publicum dicere teneatur sermonem
Willelmus Smith, [Lollardorum ] principalis colator, ‥ in tantam prorupit sanctitatem quod omnia mundi concupiscibilia despexit
collātŏr, (16) ōris, m. (confero), celui qui contribue, souscripteur : Pl. Curc. 474 || contribuable : Cod. Th. 7, 6, 5 || celui qui donne, qui confère : Fulg. Myth. 1, 1 || celui qui discute : Aug. Ep. 147.