collocutio

collŏcūtĭo (conl-), ōnis, f. [colloquor],

• a (familiar or private) conversation, conference (very rare): hominum, Cic. Tusc. 1, 13, 30; id. Att. 12, 1, 2: venire cum aliquo in collocutionem, Auct. Her. 1, 15, 25.—In plur.: familiarissimae cum aliquo, Cic. Phil. 11, 2, 5: in sermonibus collocutionibusque aliquid videre, id. Fam. 1, 9, 4.

collocūtio, ōnis, f. (colloquor), die Besprechung = die Unterredung, das Geplauder, absol., Cic. ad Att. 12, 1, 2. Augustin. serm. 23, 8: collocutio hominum aut consessus, Cic. Tusc. 1, 30: venire cum hostium ducibus in collocutionem, Cornif. rhet. 1, 25. – Plur., nostri sermones collocutionesque, Cic. ep. 1, 9, 4: collocutiones familiarissimae cum alqo, Cic. Phil. 11, 5.

collocutio [CL] , conversation. b debate. c parley (mil.). mittendo per litteras quod corporaliter veniendo per ~onem nequiveram Bede Egb. 1; c1075 in sancto fervore ~onis frequens accensio Anselm (Ep. 51) III 164; siquis dubitaverit me tecum collocutum fuisse, proferes hoc mutue ~onis testimonium W. Cant. Mir. Thom. II 38; quando quod audieris de scripturis in speciali colloquio sive ~one, attende Edmund Spec. Relig. 6. 25; vera amicicia non potest esse sine mutua delectacione amicorum et eorum ~one desiderabili Rolle IA 262.  b s1119 adolescentulos ‥ ut contra cardinales de dialectica disputarent subornavit. ‥ hec ~o hunc finem emeruit W. Malm. GR V 406.  c s1136 tandem ‥ habita ~one et facta pace inter duos reges Ric. Hex. Stand. 39.

collŏcūtiō (16) (conl-), ōnis, f. (colloquor), entretien : Cic. Att. 12, 1, 2 ; Phil. 11, 5 ; venire in conlocutionem cum aliquo Her. 1, 25, entrer en pourparlers avec qqn.

collocutio , onis. f. et, v. colloquor
See an image

conlocūtiō (coll-) ōnis, f

• conloquor, a conversation, conference, talk: hominum: familiarissimae cum alquo.