colluceo
conlūceō, 2, n.: to be wholly shining; shine on every side; be lighted up; shine, 4.567; be refulgent, 10.539.
col-lūcĕo (conl-), ēre, v. n., to give light on every side, to shine brightly, to be wholly illuminated, to be bright or brilliant (class. in prose and poetry; not in Hor.).
- I Prop.
- α Absol.: sol, qui tam longe lateque colluceat, Cic. N. D. 2, 15, 40: caelum conlucet omnibus, id. Univ. 9 med.: taeda per undas, * Lucr. 6, 883: collucent ignes, Verg. A. 9, 166; so, faces, id. ib. 4, 567; Curt. 3, 8, 22: per campum, Tac. A. 3, 4: lampades undique, Ov. H. 14, 25: pocula, Cat. 64, 45: plumae ignium modo, Plin. 10, 47, 67, § 132.—
- β With abl.: candelabri fulgore, Cic. Verr. 2, 4, 32, § 71: ignibus aedes, Ov. M. 4, 403: moenia flammis, Verg. A. 5, 4; Liv. 38, 6, 2: castra fulgore ignis, Curt. 3, 3, 3: polus ignibus, Stat. S. 1, 6, 89: omnia luminibus, Liv. 24, 21, 9: totus veste atque insignibus armis, Verg. A. 10, 539.—
- γ Ab aliquā re (cf. ab, II.): (mare), quā a sole collucet, albescit et vibrat, Cic. Ac. 2 (Luc.), 33, 105.—
- II Trop., to shine, be resplendent: vidi collucere omnia furtis tuis, Cic. Verr. 2, 1, 22, § 58; id. N. D. 2, 39, 99: collucent floribus agri, Ov. F. 5, 363; cf. Col. 3, 21, 3; 10, 293.
col-lūceo, ēre (con u. luceo), von allen Seiten leuchten, glänzen, völlig erleuchtet-, -hell sein, I) eig.: longe lateque, v. der Sonne, Cic.: collucent faces, ignes, Verg. u.a.: collucent faces per campum Martis, Tac. – m. Abl., fulgore, Cic.: flammis, Liv.: ignibus, Ov. – m. ab u. Abl., quā (mare) a sole collucet, Cic. – II) übtr., leuchten, lichtvoll hervortreten, quorum operibus agri, insulae litoraque collucent distincta tectis et urbibus, Cic.: vidi collucere omnia (in foro comitioque) furtis tuis, Cic.: agri collucent floribus, Ov.: horti collucent nitidis fetibus, Col. poët. – ➳ Nbf. nach der 3. Konj., conlucis, Prud. perist. 5, 10.
collūceō (11) (conl-), (cum, luceo), ēre, intr., briller de toutes parts, resplendir : [en parl. du soleil] Cic. Nat. 2, 40 ; [des torches] : Tac. Ann. 3, 4 || [avec abl.] : cujus (candelabri) fulgore conlucere atque illustrari templum oportebat Cic. Verr. 2, 4, 71, (candélabre), dont lʼéclat devait faire resplendir et illuminer le temple || [avec ab ] mare a sole conlucet Cic. Ac. 2, 105, sous les rayons du soleil la mer de toutes parts étincelle || [fig.] vidi conlucere omnia furtis tuis Cic. Verr. 2, 1, 58, jʼai vu tout resplendir du produit de tes vols.
con-lūceō (coll-) —, —, ēre,
- to shine brightly, be brilliant, gleam, glow: sol, qui conluceat: conlucent ignes, V.: lampades undique, O.: (candelabri) fulgore conlucere templum: moenia flammis, V.: omnia luminibus, L.: quā (mare) a sole conlucet.—Fig., to shine, be resplendent: vidi conlucere omnia furtis tuis: conlucent floribus agri, O.: totus veste, V.