comminatio
comminatio, a threatening, menacing
commĭnātĭo, ōnis, f. [comminor],
- a threatening, menacing (rare, but in good prose): orationis tamquam armorum, * Cic. de Or. 3, 54, 206 (cf. Quint. 9, 1, 33): taurorum, Plin. 8, 45, 70, § 181; Dig. 26, 7, 7, § 7.—In plur.: imperiosae, Tiro ap. Gell. 7, 3, 13: Hannibalis, Liv. 26, 8, 3: Tiberii, Suet. Tib. 37.
comminātio, ōnis, f. (comminor), die Androhung, Bedrohung, Demonstration, absol., Plaut. capt. 796 Br. (Fl. minatio). Sen. nat. qu. 2, 12, 1. Plin. 8, 181. Ulp. dig. 26, 7, 7. § 7. Vulg. Ierem. 15, 17. – Plur., Liv. 34, 40, 2. Suet. Tib. 37, 4. – mit obj. Genet., c. belli, Iustin. 12, 2, 9: c. furoris, Vulg. Isai. 30, 30: orationis ipsius tamquam armorum est vel ad usum comminatio et quasi petitio vel etc., dem bloßen Ausdruck gehört an sowohl das ernstlich gemeinte Drohen u. das Schreiten zum Angriff wie mit Waffen, als auch usw., Cic. de or. 3, 206; vgl. Quint. 9, 1, 33: m. subj. Genet., c. eius, Vulg. Ierem. 10, 10: comminationes Hannibalis, Liv. 26, 8, 3.
cui rex, cum ‥ plurima et ~one multa graviter improperasset
subdita est ~o pene, viz. ne in Egyptum redirent
commĭnātĭō, (14) ōnis, f. (comminor), démonstration menaçante, menace : Cic. de Or. 3, 206 ; comminatio taurorum est in pedibus Plin. 8, 181, les dispositions menaçantes du taureau se révèlent au mouvement de ses pieds || démonstration [en t. de guerre] : Liv. 26, 8, 3 || [au plur.] menaces : Suet. Tib. 37, 4.
Hontheimpag. 722. col. 2 :
Cum Comminationes, quæ fiunt per inspectionem unguis aut gladii, vel alio quovis modo, penitus sint reprobatæ, etc.Leg. forte
Divinationes.
comminātiō ōnis, f
- comminor, a threatening, menacing: orationis tamquam armorum. — Plur: Hannibalis, L.