compescere

compescere [CL] , to check, curb, calm; b (w. dat.). c (w. ab) to restrain (from). d (w. ad) to constrain (to). e (w. inf.) to forbid. irae bacchantis strepitum compescit inormem Aldh. VirgV 2633; tempestatum furias suae praesentiae virtute ~ere Bede Mark (vi 51) 197 (cf. id. HE II 7); 9‥ ~ens, gestillende WW; iras eorum ‥ ~ens G. Herw. 322; suorum rapacitatem ‥ ~ere negligunt Gir. GE II 32 p. 320; fas est injustos armis compescere justis Garl. Tri. Eccl. 5; 1375 injunctum est omnibus mulieribus ville quod ~ant linguas suas Hal. Durh. 132; ozimum ‥ herba est ‥; cum vino bibita morsus venenatos ~it Alph. 133.  b 1226 sententiam ‥ confirmamus ‥, resistentibus, si necesse fuerit, ~entes Dryburgh 170.  c dum timore Dei a peccato ~itur Bald. Cant. Tract. 3. 428A; 1281 vobis mandamus quod ‥ vos impeditores ab hujusmodi impedimento ~atis RGasc II 117; s1321 alios ‥ a suis detraccionibus ~endo Flor. Hist. III 207; c1350 vocatum et examinatum ab hujusmodi presumpcione ~ere velitis FormOx 270.  d 1313 ad hoc ipsos majorem et juratos ‥ debite conpescentes RGasc IV 1089.  e c745 ante messis maturitatem ‥ [cf. Matth. xiii 30] ~itur evelli (Dan. Wint.) Ep. Bonif. 64.