competenter
compĕtenter, adv., v. competo fin.
competenter, Adv. m. Compar. u. Superl. (competens), passend, angemessen, wie sich's geziemt, ICt. u. Spät.
da formulas exemplorum quibus ditrochei regula ~er clarescat
corona mensae domini variis distincta scalpturis sed ~er ordinatis apposita est
placuit ‥ quorundam commutationes agellorum ambobus ~ius ‥ peragere
concessio adversae partis, quae tunc ~er fit quando concedenti non est nocitura
in sanctarum exercitiis virtutum ‥ ~er edocti
O quam ~er avaritie vota damnat illud antiquorum figmentum [de Mida ]!
non videmus ubi pecuniam illam ~ius ei possemus refundere quam in partibus suis
nobis concesserunt quod singuli eorum ~er de suo ad hoc [auxilium ] nobis darent
vir ‥ ~er literatus
de hoc vere dicitur quod primum est eternum, et etiam ~ius quod est eternitas
continuabit operacionem suam quousque murus ille reedificetur ~er
eodem modo assignatur J. de M., mutatis ~er mutandis, capitaneus
donec ‥ ~er congregacionis judicio satisfiat
papa providit de R. de W. ‥, viro utique ~er illiterato et minime personato, quem si ‥ vidisset nunquam eum ‥ promovisset
si quelibet sententia in tanto librorum pelago inquiri petebatur et inveniri, quis utrumque ~ius, set celerius, set libentius adimpleret?
compĕtentĕr, convenablement, dûment, comme il faut : Dig. 24, 3, 22.