compositivus
compŏsĭtīvus, a, um, adj. [compositus, compono],
- suitable for uniting, compositive, Mart. Cap. 9, § 945.
compositīvus, a, um (compositus), zur Verbindung geeignet, Mart. Cap. 9. § 945.
que lucrative sunt artes sunt modo vive, / ut causative, specierum compositive [gl.: artes ut medicine ]
alique definiciones dantur ‥ per comparacionem ad intellectum hec considerantem et comparantem, ut hec, ‘veritas est indivisio esse et ejus quod est’, ubi preintelligitur composicio facta ab intellectu ~o
secunda [divina sciencia ] vocetur complexa, ~a vel divisiva, ‥ aut in abstracto composicio et divisio
quia bruta componunt patet ex hoc quod cognoscunt sensibilia communia et afficiuntur circa illa ‥, quod indubie non posset esse sine virtute ~a et discursiva
cum homo secundum naturam corpoream sit ~a pars mundi quo ad diversitates naturarum
compŏsĭtīvus, a, um, qui sert à lier : Capel. 9, 945.