About Report a problem

Menu

conclusivus

conclusivus , concluding, definitive. b (w. gen.) making an end of. c conclusive, proving conclusively. s1408 in progressu subjunxit primo verbum recommendativum, secundo narrativum et gestorum clarificativum, tercio exhortativum et supplicativum, et exinde, ut moris est, ~um Chr. S. Alb. 31; s1433 pro parte domini regis reobjicio primo in hiis ~is verbis Amund. I 333.  b argumenta gerens quasi conclusiva furoris H. Avr. Hugh 167.  c s1452 mirabilis hec mutacio ‥, sufficienter tamen ~a quomodo illa omnia ‥ ficta, fatua fuerunt et frivola Reg. Whet. I 20; s1459 in evidencie signum argumentumque evidentissime ~um quod nec intendimus ‥ Ib. 341.

Saved

Recent