concoctio
concoctĭo, ōnis, f. [concoquo].
- digestion (not in Cic.), Cels. 1, 8; 3, 22; Plin. 11, 37, 79, § 200; 20, 5, 20, § 42 al.—In plur., Plin. 20, 5, 18, § 37; 27, 7, 28, § 48.
concoctio, ōnis, f. (concoquo), das Zerkochen der Speisen im Magen, die Verdauung, prägn. = die gute Verdauung (Ggstz. cruditas, schlechte Verdauung), c. tarda, deterior, Cels.: concoctio intercidit, Cels.: ne stomachus gravetur et concoctionem impediat, Cels.: calor concoctionem prohibet, Cels.: concoctionem maturare, Plin. – Plur., multum in summo cibo concoctionibus confert, Plin. 20, 37: alqd adiuvat concoctiones, Plin. 27, 48.
concoctĭō, ōnis, f. (concoquo), digestion : tarda concoctio Cels. Med. 1, 8, digestion pénible ; adjuvare concoctiones Plin. 27, 48, faciliter la digestion.